Soms denk je dat een verhaal is afgelopen.

Laatst raakte ik in gesprek met een Bulgaarse glazenwasser. We spraken niet alleen over zijn werk. We spraken over het leven. Hij vertelde dat hij inmiddels al zeven jaar in Nederland woont.

Als ik aan het woord *onafhankelijkheid* denk, merk ik dat veel mensen meteen denken aan geld. Een eigen inkomen. Een baan. Je eigen huis. Je eigen auto. En natuurlijk hoort dat er ook bij. Maar de laatste tijd ben ik anders naar dat woord gaan kijken. Die gedachte ontstond niet door een boek of een discussie, maar gewoon thuis.

Een paar dagen geleden verzon ik voor de grap een nieuw woord.

Mensen zien mij vaak als een zelfverzekerd persoon. En meestal voel ik me ook zo. Maar dat betekent niet dat ik nooit onzeker ben.

Praten over de toekomst is niet verwarrend. Onduidelijkheid over de intentie wel.

Twee mensen kunnen naar precies hetzelfde kijken en toch iets totaal anders zien.

Hoe ouder we worden, hoe sneller we lijken te lopen.

Soms kijk ik naar mijn oudste zoon en vraag ik me af hoeveel van onze strijd hij ongemerkt met zich meedraagt. Niet omdat ik hem ermee wil belasten.

Jarenlang dacht ik dat sterk zijn betekende dat je doorging.