We hebben minder tijd dan we denken

Mijn oma is overleden.

En hoewel ik niet met haar ben opgegroeid en geen diepe band met haar had, zet haar overlijden toch iets in beweging.

Niet alleen verdriet voor mijn moeder en de familie, maar ook een confronterend besef:

We hebben eigenlijk geen tijd.

Of laat ik het anders zeggen…we leven vaak alsof we tijd in overvloed hebben.

Alsof er altijd nog een morgen is.
Alsof gesprekken kunnen wachten.
Alsof liefde zich later wel uitspreekt.
Alsof mensen er gewoon… blijven.

Maar dat is niet zo.

De dood heeft iets ongemakkelijks. Niet omdat het onbekend is — we weten allemaal dat het bestaat — maar omdat we het massaal wegduwen totdat het dichtbij komt.

We leven in een wereld die geobsedeerd is door jong blijven. Mooi blijven. Fit blijven. Aantrekkelijk blijven. Maar ouder worden? Afscheid nemen?
De eindigheid van relaties? Daar praten we veel minder over.

Pas wanneer het verlies dichtbij komt, lijken mensen elkaar ineens te vinden.
Dan worden woorden zachter. Dan wordt aanwezigheid belangrijk. Dan herinneren we ons hoe kostbaar tijd eigenlijk is.

En eerlijk?

Wat mij het meest raakt, is niet eens het overlijden van mijn oma zelf.

Het is de gedachte dat ook ik op een dag mijn moeder zal verliezen. Dat besef snijdt op een plek waar woorden niet altijd bij kunnen. Misschien is dat ook de reden waarom ik de laatste tijd bewuster voel dat ik zachter wil zijn. Geduldiger. Coulanter.

Niet omdat iemand dat van mij verwacht. Maar omdat liefde soms ook betekent dat je bewust kiest hoe je aanwezig wil zijn zolang iemand er nog is. 

Het besef dat verlangen eigenlijk heel simpel is.

Niet grote gebaren.
Niet constante aandacht.

Gewoon soms het gevoel:

"Ik dacht aan je."
"Zullen we koffiedrinken?"
"Hoe gaat het met je?"

Omdat initiatief iets zegt zonder woorden.

Het zegt: ik kies jou ook. Want ook ik blijf niet eeuwig jong. En misschien is dat wat verlies met ons doet.

Het maakt zichtbaar wat we diep vanbinnen al weten: dat tijd niet eindeloos is.

Met mijn jongere kinderen — 15, 9 en 4 — voel ik dat besef misschien nog sterker.

Ik hoop op een sterke band met hen. Niet vanuit controle. Niet vanuit angst. Maar vanuit liefde. Omdat ik weet dat eeuwigheid niet bestaat.

En misschien is dat wel de echte les.

Niet wachten met liefhebben.
Niet wachten met zachter zijn.
Niet wachten met aanwezig zijn.

Want sommige dingen lijken vanzelfsprekend… totdat ze dat niet meer zijn.

We leven in een wereld die ons voortdurend vertelt: blijf jong, blijf mooi, blijf aantrekkelijk, blijf doorgaan.

Maar veel minder vaak praten we over: ouder worden, verlies, sterfelijkheid, relaties die aandacht nodig hebben vóór het te laat is.

Pas als de dood dichtbij komt, worden mensen ineens zacht. Ineens herinneren ze zich de liefde. Ineens is tijd kostbaar.

Dat is pijnlijk… maar ook heel menselijk.

"Eeuwigheid bestaat niet."

Nee. Niet hier, niet in deze vorm.

Maar liefde laat soms langere sporen achter dan tijd.