Valencia: een weekendje weg

Voor mijn verjaardag wilde ik iets anders doen. Iets voor mezelf, iets buiten het gewone. Eerst keek ik naar Italië en andere bestemmingen, maar op het laatste moment dacht ik: oké, Valencia. Alleen al het woord voelde goed.

Ik wilde altijd al naar Valencia. Deze reis was een prachtige kans, het perfecte moment. Het voelde alsof het zo moest zijn. Alles geregeld, en daar stond ik dan — in een hotel in Valencia. Het begon allemaal op vrijdag de 15e. De vlucht ging soepel, maar bij aankomst moest we wachten op de taxi. Het was een beetje verwarrend omdat de chauffeur er niet was. Ik moest bellen en na een tijdje kwam hij al rennend aangelopen. Ik kon er wel om lachen.

Mijn eerste indruk van de mensen hier? Ongelooflijk vriendelijk. Echt warm van hart. Natuurlijk, zoals overal, zijn er ook mensen die egoïstisch zijn of minder leuk, maar wat ik meemaakte was puur vriendelijkheid. Dat raakte me — want zachtheid is iets wat veel mensen in hun essentie missen.

Eenmaal in het hotel besloten we rond te gaan lopen, de omgeving te verkennen, en natuurlijk eten te zoeken. Uiteindelijk belandde we in een Chinees restaurant. Gebakken rijst met kip — het was heerlijk. Anders dan wat ik thuis gewend ben, maar juist daarom bijzonder. Daarna gingen we terug naar het hotel om alles rustig te laten bezinken. Reizen maakt moe, dus het was fijn om even te rusten.

De volgende dag, zaterdag, namen we de bus. Het hotel lag heel centraal, dus we stonden zo bij de halte. Op naar Mercado Central. Wat een plek! Authentiek, levendig, vol energie. Ik hou van plekken die me een nostalgisch gevoel geven, die echt en oorspronkelijk zijn. Valencia is weliswaar een stedelijke stad, maar je ziet nog steeds zoveel geschiedenis in de straten en oude gebouwen.

Waarom reizen we eigenlijk? Om het leven anders te ervaren. Want als je altijd hetzelfde doet, wat is dan de zin? We zijn niet geboren om maar op één plek te blijven. Reizen laat je zien hoe anderen leven, wat hun cultuur is, wat zij belangrijk vinden. Het verbind je.

We wandelden door de straten, genoten van de sfeer en lachten samen. 's Avonds probeerde ik paella, het beroemde Spaanse gerecht. Maar eerlijk gezegd viel het tegen. Wat me daarentegen verraste, was de sangria — die was heerlijk. Ik genoot er echt van. De sfeer in de avond, de mensen, de straten, de geluiden — het was magisch.

Maar onder de oppervlakte waren er spanningen. Eerder hadden we woorden gehad over een foto van hem met een ander meisje, iemand met wie hij had samengewerkt aan een nieuw nummer en een videoclip. Soms zijn het juist die opeenvolgende kleine dingen die je doen twijfelen aan iemands woorden.

Een producer die hij "toevallig" tegenkomt tijdens een solo-trip, en die vervolgens tijd vrijmaakt om samen een videoclip te maken? Voor mij voelde het respectloos; er klopte gewoon iets niet.

Voor hem was het werk. Hij deed wat volgens hem het beste voor hém was. Zelfs als we, zoals mensen het tegenwoordig noemen, in een "situationship" zaten. Met ups en downs had ik verwacht dat hij open en eerlijk over zijn ideeën zou zijn en mij genoeg respecteerde om rekening te houden met mijn gevoelens. Toen ik die foto zag, heb ik hem duidelijk laten weten hoe ik erover dacht. Zonder vragen. Alleen conclusies.

We begrepen elkaar niet en ik voelde me niet serieus genomen. Om hem en mezelf in onze waarde te laten, heb ik emotioneel afstand genomen van de situatie en zijn werk. Maar In Valencia bracht hij dit onderwerp weer naar boven. Hij zei dat ik jaloers was, dat ik alleen maar bezig was met wat ík wilde. Eerlijk gezegd, ik had dit hoofdstuk afgesloten en voelde niks meer. Geen boosheid, geen verwijten, niks.

En misschien klopte dat voor hem, maar voor mij voelde het alsof mijn grenzen niet gezien werden.

Zondag, de 17e, was mijn verjaardag. Ik wilde die bijzonder vieren. Eerst hangen bij het zwembad met een cocktail en in de avond lekker uiteten. Dus gingen we naar de Athenea Skyroof. Het uitzicht was adembenemend. Over de stad uitkijken, omringd door licht en lucht, en voelen: ja, dit is het.

Maar onderweg terug naar het hotel escaleerde het. We moesten een bus pakken terug naar ons hotel. Ik vroeg hem om mee te kijken op de navigatie, maar hij reageerde geïrriteerd. Hij verhief zijn stem en ik trok me terug. Ik voelde me klein. In het hotel vroeg ik hem of hij nog een cadeau voor mij had, omdat ik jarig was. Hij wilde er niet over praten. Ik werd gefrustreerd, boos. Ik noemde hem kinderachtig en mijn emoties liepen zo hoog op dat ik fysiek werd. Het was alsof ik mezelf niet meer in de hand had. Toen zei ik tegen hem dat hij weg moest. En dat deed hij. Maandagochtend vloog ik alleen terug. Ik voelde me leeg. Zo moe, alsof al mijn energie op was.

In de stilte die volgde, drong het tot me door: Valencia was niet alleen een citytrip, het was een spiegel. Ik zag mezelf reageren vanuit pijn en boosheid. Ik zag hoe ik mijn emoties liet winnen, in plaats van dat ik mezelf kalm hield. En dat deed me denken aan oude relaties. Herkenning. Patronen. Toch wil ik dit niet zien als falen. Het was een les. Het liet me zien waar ik nog mag groeien, hoe belangrijk het is om te ademen, stil te staan, niet meteen te reageren.

Misschien herken jij dit ook wel: momenten dat je overmand wordt door emotie en later denkt, had ik maar anders gereageerd. Dat is menselijk. Dat is leren. Valencia gaf me pijn, maar ook helderheid. En dat neem ik mee. Laten we samen heel even ademen… adem diep in… en langzaam uit. Onthoud: voel wat er gebeurt, maar kies bewust hoe je erop reageert.