Vervolg van een verhaal
Soms denk je dat een verhaal is afgelopen.
Wie mijn eerdere verhaal over Milly heeft gelezen, weet hoe onverwacht ze mijn leven binnenwandelde.
Ze was een zwerfkat die haar vertrouwen langzaam aan mij gaf. Hier bracht ze haar kittens ter wereld en groeide ze uit tot een liefdevolle moeder. Wat begon als een toevallige ontmoeting, werd een verhaal dat een bijzondere plek in mijn hart kreeg.
Maar niet ieder verhaal verloopt zoals je hoopt.
Twee maanden geleden stond een buurvrouw voor mijn deur. Ze vertelde dat Milly haar kat was en dat ze haar, samen met de kittens, terug wilde. Uiteindelijk werd ook de wijkagent erbij betrokken. Ondanks mijn verdriet heb ik Milly en haar kittens aan haar overgedragen.
Ik dacht dat daarmee haar verhaal voor mij was afgelopen.
Tot ik haar een paar weken later ineens weer buiten zag lopen.
Mager. Alleen. Zonder haar kittens.
Sindsdien komt ze bijna iedere dag weer langs. Ze eet wat, laat zich aaien en zoekt soms even een rustig plekje in de tuin. Daarna loopt ze weer verder.
En eerlijk gezegd voelt dat goed. Ik hoef haar niet vast te houden. Als ze hier is, is ze welkom.
En als ze weer verder gaat, is dat ook goed. Misschien is dat wel wat dit vervolg mij heeft geleerd.
Sommige verhalen krijgen geen einde zoals je had verwacht.
Ze vinden gewoon een nieuwe vorm.
"Toen ik Milly een paar weken later weer alleen en vermagerd buiten zag lopen, voelde dat voor mij wrang. Ik had gehoopt dat ze een plek zou hebben waar ze veilig binnen kon blijven."