Lastig maar liefdevol

Mijn oudste zoon van vijftien kan erg zelfzuchtig zijn. Hij denkt alleen aan zichzelf, doet nooit iets voor een ander of voor zijn broertjes. Als ik hem vraag om iets te doen, dan gaat dat altijd met veel moeite. Vaak verzin ik kleine dingen om hem actief te krijgen, maar zelfs dan kiest hij voor niks. Alleen slapen of op de telefoon. Vandaag weer: ik vroeg hem met zijn jongste broertje naar de speeltuin te gaan, maar dan opeens moet hij naar de wc of heeft hij hoofdpijn.

Mijn middelste zoon van acht is anders. Hij is lief, actief, al moet ik dingen soms wel tien keer herhalen. En op school kan hij erg druk zijn. En dan mijn jongste, drie jaar, dwingend en temperamentvol, maar tegelijkertijd zorgzaam. Ook hij is erg sportief. Nu doet hij aan kickboksen. Drie kinderen, drie totaal verschillende karakters.

Ze zijn drie individuen, elk met hun eigen behoefte. De oudste leeft passief, in zijn eigen wereld. De middelste is de sportman, energiek en spraakzaam. De jongste is een vechtertje, maar ook zorgzaam. Ik hou van ieder op een andere manier. En soms zie ik mezelf terug in hen. Ouderschap is niet alleen maar rozengeur en maneschijn.

En ja, soms lijkt het alsof je als ouder alles moet geven of zelfs moet opgeven voor je kinderen. Maar ik geloof dat het uiteindelijk een gezamenlijk proces is. Dat we elkaar de ruimte moeten gunnen om als individu te groeien maar toch saamhorig zijn. En dat we later, hopelijk, met een goed gevoel kunnen terugdenken aan deze tijd.

"Wat mij vaak raakt, is dat er zoveel van kinderen wordt verwacht. Op school, buitenshuis: dat ze respectvol zijn, zich voorbeeldig gedragen en altijd de juiste keuzes maken. Maar zodra er iets misgaat, ben jij als ouder degene die wordt aangesproken. Dan hoor je: 'Je moet je kind beter opvoeden.' Alsof het altijd zo simpel is. Alsof kinderen alleen keuzes mogen maken wanneer het de goede zijn, en bij de verkeerde keuzes nooit zelf verantwoordelijk worden gehouden."

Wat ik mijn kinderen meegeef, is ruimte. Ruimte om te vallen en weer op te staan. Want leren gaat met vallen en opstaan. Ik laat ze weten dat ik niet verantwoordelijk ben voor elk gedrag dat ze laten zien, binnen of buiten. Toch worden ouders er vaak op afgerekend. Terwijl ik geloof dat ieder mens uiteindelijk verantwoordelijk is voor zijn eigen keuzes.

Misschien speelt mijn eigen jeugd daar ook een rol in. Ik ben niet samen met mijn moeder opgegroeid. Ik moest zelf verantwoordelijkheid dragen, zorgen voor mijn eigen levensonderhoud, voor alles waar eigenlijk een ouder zou moeten zorgen. Dat maakte me zelfstandig, maar ook een beetje hard. En daarom wil ik mijn kinderen iets geven waar ik zelf geen ervaring mee heb gehad: een veilige omgeving, waarin liefde nooit ophoudt.

Ik herinner me nog een moment toen mijn jongste pas één was. We zaten in de bus onderweg naar het vliegveld. Hij was luidruchtig, actief, moeilijk stil te houden. Ik deed mijn best, maar het lukte niet. Op een gegeven moment riep een oude man: "Hou je mond!" Ik was woest. Een vrouw zei daarna: "Je moet je kind beter opvoeden." Alsof een baby een diploma moet hebben voor goed gedrag. Zulke opmerkingen triggeren me enorm. Want ieder kind is anders, ieder kind ontwikkelt zich op zijn eigen manier.

✨ "Liefde is niet jezelf verliezen in je kinderen, maar samengroeien in elkaars aanwezigheid."

Moederschap & Mens-zijn • • • •

Ik hoef niet de perfecte moeder te zijn, alleen een aanwezige mens. Mijn kinderen herinneren me aan de delen van mezelf die ik was vergeten. Moederschap is ook leren, verliezen, vallen en opnieuw proberen. Soms begeleid ik, soms volg ik. Allebei is liefde.

"Welke les of waarde wil jij je kinderen (of anderen) het allerliefst meegeven?"

Identiteit & Innerlijke Waarheid • • • •

Ik ben niet wat me is overkomen. Ik ben wat ik ermee durf te voelen. Ik leer mezelf steeds opnieuw kennen. Soms in stilte, soms in breuklijnen. Als ik mezelf kwijt ben, vind ik me vaak terug in de dingen die ik zachtjes fluister. Ik ben een verhaal in wording, geen conclusie