Onzekerheid
Mensen zien mij vaak als een zelfverzekerd persoon.
En eerlijk? Meestal voel ik me ook zo.
Maar dat betekent niet dat ik nooit onzeker ben.
Ook ik kijk soms in de spiegel en denk:
"Jeetje, had ik dat maar anders gehad."
Voor mij is dat bijvoorbeeld mijn haar.
Het is niet meer wat het ooit is geweest. Nu ik ouder word, merk ik dat het dunner is geworden en dat het me meer moeite kost om het te verzorgen. Soms maakt dat me onzeker.
Dan denk ik weleens: ik moet maar weer eens naar de kapper.
Maar eerlijk? Alleen dat idee bezorgt me al stress. Ik ben als de dood dat ik na een kappersbezoek weer thuiskom met het gevoel dat het alleen maar erger is geworden, dus stel ik het steeds uit.
Dus zoek ik naar alternatieven.
Niet omdat ik mezelf afwijs zoals ik ben, maar omdat ik, net als zoveel andere vrouwen, graag iets wil doen waardoor ik me mooier en zelfverzekerder voel.
En volgens mij zit daar ook niets mis mee.
Soms zie ik vrouwen met een volle bos krullen of dik haar en denk ik: wat zou dat mooi zijn geweest.
Vroeger bleef zo'n gedachte langer hangen.
Tegenwoordig niet meer. Niet omdat ik alles aan mezelf mooi vind.
Maar omdat ik heb geleerd dat acceptatie iets anders is dan perfectie.
Ik heb misschien niet alles wat ik zou willen hebben. Maar ik heb wel geleerd om te kijken naar wat er wél is.
En als iets me onzeker maakt, zijn er genoeg manieren om me toch mooi, vrouwelijk en zelfverzekerd te voelen. Want onzekerheid hoort misschien bij het mens zijn.
Maar ze hoeft niet te bepalen hoe je leeft.
En dat zette me aan het denken.
Want volgens mij kent iedere vrouw dat gevoel wel.
Zelfs de vrouw die zelfverzekerd overkomt.
Zelfs de vrouw die mooi gevonden wordt.
Zelfs de vrouw die alles lijkt te hebben.
Want achter elk spiegelbeeld schuilt wel iets waarvan we denken:
"Dat had anders gemogen."
Misschien zijn het onze ogen.
Ons lichaam.
Onze leeftijd.
Onze littekens.
Of iets wat niemand anders ooit opmerkt.
En toch vergelijken we onszelf soms met andere vrouwen.
Alsof zij geen onzekerheden hebben.
Alsof zij nooit twijfelen.
Alsof zij nooit kritisch naar zichzelf kijken.
Maar hoe ouder ik word, hoe meer ik besef dat schoonheid niet zit in perfectie.
Schoonheid zit in jezelf durven zijn.
In lachen zonder jezelf af te vragen hoe je eruitziet.
In een ruimte binnenlopen zonder jezelf met anderen te vergelijken.
In begrijpen dat een andere vrouw haar licht niet ten koste van jouw licht laat schijnen.
Want haar schoonheid neemt niets van jou af.
Net zoals jouw schoonheid niets van haar afneemt.
We dragen allemaal iets met ons mee.
Iets wat we graag zouden veranderen.
Iets waar we vrede mee proberen te sluiten.
En misschien is dat ook niet erg.
Zolang die onzekerheid je leven niet bepaalt.
Zolang ze niet bepaalt wie je bent.
Zolang ze je niet tegenhoudt om zichtbaar te zijn.
Want uiteindelijk herinneren mensen zich zelden je perfecte uiterlijk.
Maar wel hoe je ze liet voelen.
En dat is misschien wel het mooiste aan ouder worden.
Dat je langzaam ontdekt dat zelfvertrouwen niet ontstaat wanneer je alles mooi vindt aan jezelf.
Maar wanneer je besluit dat je ondanks je onzekerheden nog steeds genoeg bent.
"Niet omdat ik mezelf afwijs zoals ik ben, maar omdat ik, net als zoveel andere vrouwen, graag iets wil doen waardoor ik me mooier en zelfverzekerder voel."