Niet elke baan is mijn eindbestemming

Werken als klantadviseur is best lastig.

Voordat ik begon, moesten we eerst een training volgen en daarna een toets doen om te kijken of we door mochten. Ik heb het op het nippertje gehaald. Als ik nu terugkijk, besef ik dat ik toen nog niet echt bewust was van mijn eigen belastbaarheid.

Ik ging gewoon door.

Ik voelde me soms beoordeeld door collega's. Alsof ik net niet helemaal voldeed. Juist omdat praten voor mij een struikelblok was, voelde dit als de ultieme uitdaging. Dat maakte het werk niet per se lichter. En toch bleef ik.

Misschien niet omdat het bij me paste, maar omdat ik wilde bewijzen dat ik het kon.

Wat ik nu bijzonder vind, is dat ik de moed had om het te doen.

Het werk zelf is intens.
Je bent constant aan het bellen, informatie aan het uitzoeken, schakelen tussen systemen en mensen. Soms moet je gesprekken doorzetten naar een andere afdeling en zelfs dat vond ik lastig. Het tempo lag hoog, en er was weinig ruimte om even stil te staan.

En toch… zat er ook iets in mij dat erbij paste.

Ik help mensen graag.
Ik leg dingen graag uit.
En het werken vanuit huis geeft rust.

Het is dus niet alleen maar een plek waar ik niet paste. Het is ook een plek waar een deel van mij wél zichtbaar werd.

Als ik nu terugkijk op die tijd, ben ik eigenlijk trots.
Niet omdat alles vlekkeloos verliep maar omdat ik het ben aangegaan. Omdat ik het heb geprobeerd, ook al voelde het soms zwaar.

Maar voor mij is het meer duidelijker: dit is het niet voor mij.

En dat inzicht voelt niet als falen.
Het voelt als richting.

Want soms is iets niet jouw eindbestemming, maar wel een fase die je nodig hebt
om jezelf beter te leren kennen.

Wat ik namelijk wél heb meegenomen uit die ervaring, is dat ik mensen wil helpen. Maar op een andere manier. Niet alleen door informatie te geven, maar door écht iets te betekenen.

Ik merk dat ik steeds meer neig naar een rol in cliëntondersteuning. Een functie waarin ik mijn eigen ervaringen kan inzetten om anderen te helpen hun leven weer op de rails te krijgen.

Daarom ben ik me ook aan het oriënteren op een Wmo-cursus en een mogelijke werkervaringsplek. Niet omdat ik alles al weet, maar juist omdat ik wil blijven leren en groeien.

Omdat ik zelf heb ervaren hoe het is om te zoeken.
Om te twijfelen.
Om niet altijd te weten waar je staat.

En misschien is dat juist mijn kracht.

Niet dat ik alles weet, maar dat ik begrijp hoe het voelt.

Dat ik kan luisteren zonder oordeel.
En dat ik iemand een stukje verder kan helpen
richting rust, overzicht en misschien zelfs een nieuw begin.

Niet elke baan is je eindbestemming.
Maar elke ervaring brengt je dichter bij
waar je wél wilt zijn.