Mijn innerlijke kind
Over verantwoordelijkheid, groei en het kind dat in ons blijft leven
De laatste tijd hoor ik steeds vaker mensen praten over het "innerlijke kind". Voor sommigen is het een manier om gedrag te verklaren of emoties te begrijpen. Toch geloof ik dat er ook een andere kant is.
Ons innerlijke kind kan invloed hebben op hoe we reageren, maar als volwassenen blijven we verantwoordelijk voor onze keuzes en handelingen.
Dat innerlijke kind leeft misschien in ons voort, maar wij zijn degene die bepalen wat we ermee doen.
Wanneer ik terugkijk naar mijn eigen innerlijke kind, zie ik verschillende kanten van mezelf.
Als kind was ik vooral een dromer. Ik had een rijke verbeelding en kon me gemakkelijk verliezen in mijn eigen wereld. Ik keek graag naar de natuur, naar dieren en naar alles wat zich om mij heen afspeelde. In die momenten voelde het leven vrij en open.
Maar er zat ook een avontuurlijke kant in mij. Ik klom in bomen, was nieuwsgierig en wilde de wereld ontdekken. Die drang om te ervaren en te onderzoeken heb ik altijd bij me gehouden.
En juist door die avontuurlijke kant kwam ik vaak in de problemen.
Daarnaast had ik ook een zorgende kant. Ik voelde mensen en situaties vaak goed aan en was betrokken bij wat er om mij heen gebeurde.
In mijn tienerjaren kwam daar nog een andere kant bij: de overlever.
De omstandigheden in mijn leven vroegen soms meer van mij dan een kind eigenlijk zou moeten dragen. In die periode leerde ik sterk te zijn en door te gaan, zelfs wanneer dingen moeilijk waren.
Wat ik vandaag begrijp, is dat al deze kanten nog steeds in mij leven.
De dromer zie ik terug in mijn dromen over de toekomst.
De avonturier in mijn verlangen naar vrijheid en nieuwe ervaringen.
De zorgende kant in mijn rol als moeder en in de manier waarop ik naar anderen kijk.
En de overlever in de kracht die ik heb opgebouwd door de jaren heen.
Het verschil is dat ik vandaag de volwassene ben die verantwoordelijkheid neemt voor mijn leven.
Mijn innerlijke kind is er nog steeds. Het mag lachen, dromen, dansen en nieuwsgierig zijn. Maar het bepaalt niet langer de richting van mijn leven.
Dat doe ik.
En misschien is dat wel wat volwassen worden werkelijk betekent: niet het kind in jezelf verliezen, maar het meenemen terwijl je bewust verder leeft.