Spiegels & Liefde

Ik ben begonnen met het opnemen van mijn stem. Mijn dagelijkse worstelingen. Mijn gevoelens. En wat ik merk: hoe meer ik mezelf hoor, hoe beter ik begrijp wat ik nodig heb.

Soms denk ik terug aan relaties. Aan momenten dat iemand niet gaf wat ik wilde, maar wat ik nodig had. En dat besef – dat kwam later.

Maar ik begrijp het nu. En ik ben dankbaar. Omdat ik bleef volhouden, maar ook leerde: soms is het niet genoeg. Ik verlang naar een liefdevolle relatie waarin ik ontvang wat ik zelf geef. Niet zomaar liefde, maar échte liefde: aandacht, inzet, verlangen, actie.

En toch voel ik dat ik er nog niet helemaal klaar voor ben. Er zijn nog lessen die ik moet doorleven. Ik zie de missie, ik voel het grotere plaatje. Soms voel ik me als een kind dat niet goed kan praten. Niet omdat ik niet wíl praten, maar omdat ik de juiste woorden niet altijd kan vinden.

Wat ik dan doe, is me uitdrukken op de enige manier die ik ken: door daden. Of door te spiegelen wat ik voel. Maar ook dat is zelfliefde: jezelf leren kennen. Weten dat ook ik mijn gebreken heb en middelen moet inzetten om mijn emoties te doorgronden en daar trouw aan blijven. Ik ben lerende en het bevalt me steeds en steeds meer.

Er was een moment in mijn leven waarop ik voortdurend op zoek was. Naar betekenis, naar zin, naar mijn passie, creativiteit en motivatie. Maar bovenal: naar wie ik écht ben.

Ik heb belangstelling voor veel dingen, maar wat past nou echt bij mij? Die vraag bleef maar terugkomen. Wie ben ik? Wat wil ik? Het lijken eenvoudige vragen, maar voor mij voelden ze zwaar. Leeg. Eenzaam zelfs.

Herken je dat gevoel? Dat je sterk moet zijn voor de buitenwereld, terwijl je vanbinnen langzaam afbrokkelt? Soms voelde ik me depressief. Nutteloos. Niets leek te gaan zoals ik het wilde, en toch… bleef ik mezelf pushen. Om niet op te geven. Om door te gaan.

Zo behaalde ik mijn diploma's. Werkte ik om te overleven. Ik zat nooit stil – en al die beweging, al dat doorzetten, heeft me mede gevormd tot wie ik nu ben. Want één ding weet ik zeker:

Opgeven is voor mij geen optie.

Natuurlijk heb ik getwijfeld. Aan alles. Aan mezelf. Onbewust ontwikkelde ik faalangst – het sloop in alles wat ik deed. Maar ik sprak er nooit over.

Er was ook niemand bij wie ik terecht kon. Ik moest het zelf doen. En ik dééd het zelf. Wat deze fase me heeft geleerd? Dat ik mag omarmen wat is. Dat ik ondanks alles – ondanks pijn, twijfel, of stilte – positief wil blijven. Want wie zijn hoofd laat hangen, ziet niet waar hij naartoe kan gaan. En ik ben nog onderweg.