De laatste druppel

Vandaag neem ik je mee in een moment dat me brak. Niet omdat het zwak was, maar omdat het nodig was om sterker te worden.

Vrijdag. Een dag die me raakte. Iets gebeurde wat me diep kwetste. Verdriet, woede, teleurstelling – het kwam allemaal tegelijk.
Ik kon het niet van me afzetten. Op een gegeven moment barstte ik in huilen uit. Dikke ogen, tranen die maar bleven komen.

En ik dacht: waarom laat ik dit toe? Waarom verdien ik dit?
Ik verloor de controle over mijn emoties. Mijn hoofd was vol, mijn hart zwaar.
Gelukkig waren de kinderen er niet. Ik kon verdrietig zijn, maar zelfs dat wilde ik niet. Toch ging het vanzelf.

Ik probeerde mezelf te stoppen. Is dit het waard? Mag ik verdrietig zijn?
Ja. Want ik voel. Ik ben een mens.
Maar als mijn gevoelens niet worden gevalideerd, als er geen erkenning is...
Dan vraag ik me af: geven mensen eigenlijk wel om mij?

Dat is een zware gedachte. Het is eenzaam om je zo te voelen.
Zeker als je op zo'n moment verlangt naar duidelijkheid, troost, bevestiging – en je krijgt het niet. Ik voelde me machteloos. Niet genoeg.

Maar deze situatie was eigenlijk niets nieuws. Ik kende dit gevoel al.
Ik had gehoopt dat het anders zou zijn, dat er respect zou zijn voor mijn mens-zijn.

Respect betekent voor mij: als ik aangeef dat iets niet goed voelt, dat je dat meeneemt.
Niet omdat jij het ook zo voelt, maar omdat ik dat verdien.

Een tussenweg. Inlevingsvermogen.

Op zulke momenten keer ik naar binnen. Ik spreek me minder uit. En dat doet pijn. Die vrijdag brak ik. Ik zag mezelf in de spiegel en herkende mezelf niet meer. Ik besloot: dit kan niet meer. Ik huil niet meer zo. Een traan mag, maar niet meer zoals toen.