Spreken in beelden

"Zeg niet dat woorden niets betekenen, terwijl ze alles over jou als mens onthullen. Zeg niet dat woorden geen pijn doen, terwijl ze diep in je hart snijden.

Zeg niet dat woorden niets kapot maken, terwijl de scherven langzaam door je bloed stromen. Zeg niet dat woorden slechts woorden zijn, want ze zijn de pilaren waar je aan vasthoudt, Zoals de kracht van je woorden voortvloeit uit je handelingen"

Soms vind ik het moeilijk om de juiste woorden te vinden. Alsof gewone taal niet genoeg is… te klein. Daarom heb ik altijd in beelden gesproken.

In metaforen. Alsof ik in een soort code praat.

Bijvoorbeeld:

In plaats van "ik voel me verdrietig", zeg ik: "Ik voel me leeg"

Of in plaats van: "ik ben moe van alles", zeg ik: "Ik voel me net een mummie"

Dat klinkt misschien filosofisch, misschien poëtisch…maar voor mij is het gewoon de meest natuurlijke manier om dingen uit te leggen. In mijn hoofd klinkt woorden als gedichten en lange tijd was dit voor mij een manier om mezelf te uiten. Ik kon urenlang zitten schrijven, schriften vol.

Toch maakte dit gesprekken lastig. Mensen begrepen me niet altijd letterlijk. Soms dachten ze dat ik om de kern heen praatte. Terwijl dit voor mij juist de kern ís. Er waren dagen dat ik dacht: misschien ben ik niet slim genoeg. Niet interessant genoeg. Want verhalen vertellen of grappen maken, was nooit iets waar ik goed in was. Maar nu ik ouder ben zie ik: dit hoort bij mij, dit ís wie ik ben. En eerlijk? Ik vind het een prachtige manier van communiceren.

Want woorden zijn niet zomaar woorden. Er zit gevoel in. Emotie. Denk maar aan muziek. Een symfonie, waarin elke noot samenkomt tot iets groters. Het maakt mij gevoelig, creatief, en het geeft me een eigen stem. Het doet me ook beseffen dat het afstand creëert tussen anderen en ik. Sociaal, op de werkvloer of in de liefde want niet iedereen verstaat deze taal.

Ik weet nog dat ik in (S1.afl. 5) een van mijn vorige afleveringen heb verteld dat het soms voelt alsof ik niet kan praten en niet omdat ik niet wil praten maar omdat vaak gewone woorden tekortschieten. Zijn we niet allemaal een beetje anders? Dat de een meer handvaten nodig heeft dan de ander?

Is het dan niet juist daarom dat communiceren vaak zo moeilijk gaat tussen twee mensen of binnen een groep? Dat de context vaak bepaalt hoe wij woorden of een boodschap waarnemen? Want uiteindelijk begrijpen we woorden vanuit ons eigen kader, onze eigen perspectieven. Terwijl we allemaal eigenlijk hetzelfde doel hebben: begrepen worden.

Ik geef toe dat ook ik soms moeite heb om anderen te begrijpen. Maar ik probeer mezelf steeds in de ander te verplaatsen, zodat ik ruimte maak voor hun beleving. En precies daar, in dat stukje ruimte, kan verbinding ontstaan.

Dus misschien is dit wel mijn uitnodiging aan jou: Durf jij je eigen taal te spreken? Of dat nou metaforen zijn, muziek, stilte of beweging…Misschien begrijpen anderen je niet meteen.

Maar vaak is dát juist waar de kracht in zit. Jou authentieke zelf.