Spiegelbeeld & Herstel

"Soms kijkt de spiegel terug – en zie je niet wat je hoopte, maar wat je nodig had om jezelf opnieuw te vinden."

Na mijn breakdown van vrijdag, had ik de dag daarna een fotoshoot. Mijn gezicht nog gezwollen van het huilen. Ik heb van alles geprobeerd: ijsklontjes, serums, maskers. Uiteindelijk trok de zwelling wel iets weg. Maar de wallen… die bleven.

Ik heb mezelf nog nooit zó gezien.
Toch ging ik. En ik probeerde weer mezelf te zijn, mezelf te voelen.
Want ik wist: Ik wil mooie foto's, ik wil er zijn.

De fotoshoot lukte. En toch… als ik nu naar die foto's kijk, zie ik dat ik niet 100% mezelf was. Maar dat is oké. Het was één dag na mijn breakdown. En ondanks alles stond ik daar.
Op mijn best, met alles wat ik in me had.

Zondagochtend… Nog voordat ik koffie heb gehad, checkte ik mijn mail.
En daar waren ze: de foto's van de shoot.
Ik downloadde ze en keek…
En wat ik zag, raakte me diep.

Een prachtige vrouw.
Een krachtige vrouw.
Een vrouw die veel heeft doorstaan, en er nog steeds staat.

Ik ben trots op mezelf. Ja, ik ben gevoelig. Ik overdenk veel.
Maar dat is wie ik ben.

Maar er was ook verwarring: Hoe kan iemand die zó sterk is, zichzelf verliezen in emoties?

Sommigen zullen zeggen:
"Je bent zo gevoelig. Je overdenkt alles. Je bent zo onzeker...

Het zou fijn zijn als de mensen om mij heen nadenken over hun aandeel in mijn leven.
Niet uit schuld, maar omdat ze me waarderen. Hoe dan ook, ik weet nu: ik ga mezelf niet meer verstoppen.

Wat je ook in de spiegel ziet vandaag – wees zacht. Je groeit. Je leeft. En dat is genoeg."