Soms komt liefde stil je leven binnen. Zonder aankondiging. Zonder uitleg. Over hoe het leven soms iets terugbrengt, niet als vervanging, maar als herinnering in een andere vorm.

Dit seizoen gaat niet over loslaten, maar over wat zich stilletjes opnieuw aan mij verbindt." Het is zondagavond. Ik lig in bed en denk aan een moment tussen de buurtkat en mij.

Voor zover ik me kan herinneren, ben ik altijd een dierenliefhebber geweest. Kippen, vogels, honden — noem maar op. Mijn broer en ik renden vroeger achter de kippen aan. En ik weet nog dat ik ooit geitenkeutels verzamelde voor mijn moeder, omdat ik dacht dat ze daar bonensoep van kon maken. Zo onschuldig was het leven toen.

Afgelopen zomer, in 2025, kreeg ik het idee om op Marktplaats te kijken naar een nieuwe kat. Ik had eerder twee katten gehad, waar ik zielsveel van hield. Maar één van hen was mijn hartendiefje: Suvi.

Ze was de meest rustige en liefdevolle kat die ik ooit heb gekend. Ze was avontuurlijk, en haar vacht was zo wit, zacht en mooi. Af en toe gaf ik haar een olijf — en elke keer genoot ze daar zichtbaar van. Dat waren onze momenten.

Ik miste haar. En lange tijd kon ik niet eens kijken naar een nieuwe kat. Tot die ene dag in de tuin.

Sommige mensen zeggen dat toeval niet bestaat. En eerlijk… ik geloof dat ook. Ik geloof dat het universum je geeft wat je nodig hebt, precies op het juiste moment.

Op een dag kwam er een kat naar me toe. Ik gaf haar wat te eten. Er liepen meerdere katten in de buurt, maar zij was de enige die voorzichtig naar me toe kwam. Het voelde alsof wij allebei iets nodig hadden van elkaar.

Eerst kwam ze voor een hapje.

Daarna voor een hapje en een dutje.

En op een gegeven moment dacht ze waarschijnlijk dat ze in een vijfsterren kattenhotel was beland — want toen kwam ze… en bleef ze.

Ik noemde haar Milly.

Ik begon voor haar te zorgen alsof ze van mij was. Ik weet niet van wie ze officieel is, maar Milly weet dat haar plek bij mij is. Ze slaapt hier, maar voor haar behoeften gaat ze naar buiten. Ze geeft het ook goed aan wanneer ze naar buiten moet.

Vandaag, na een douche — mijn hoofd weer iets rustiger — aaide ik Milly. Het was zo liefdevol. Alsof ze me volledig vertrouwde. Haar zachte buik, haar pootjes, haar neus.

Een gevoel van geluk overspoelde me en ik moest lachen om haar.

Suvi ben ik op een tragische manier verloren. Aan haar heb ik mijn leven — en dat van mijn kinderen — te danken. Ik praat zelden over dat verlies. Over het verhaal daarachter.

Maar ik weet dit:

Suvi zal altijd een plek in mijn hart hebben.

En via Milly… voelt die plek nog steeds levend.

Sommige liefde verlaat je leven, maar vindt een andere weg terug naar je hart."

Wanneer verlies geen einde blijkt

Hoe Suvi en haar broer Luvi bij ons terechtkwamen, begon bij mijn moeder.
Ze wilde een kitten en vroeg mij er één voor haar te zoeken. Dat deed ik.

Ik mocht langskomen om een kitten uit te kiezen. En daar waren ze.
Zo klein. Zo zacht. Ik was meteen verkocht — terwijl ze niet eens voor mij bedoeld waren.
Ik wist zeker dat mijn moeder er blij van zou worden.

Eenmaal thuis vertelde ik het verhaal aan mijn toenmalige partner.
Tot mijn verbazing wilde hij de kittens zelf houden. Hij had nooit van huisdieren gehouden.
Blijkbaar had hij er vroeger geen mogen hebben.

En zo gebeurde het. Suvi en Luvi woonden ineens bij ons. Ze hoorden bij de familie.

Ik trok naar Suvi toe. Ze was zachtaardig, maar ook avontuurlijk.
Ze klom in de bomen in de tuin. Eén keer viel ze verkeerd op haar pootje.
Ik zie nog steeds de blik in haar ogen —het verdriet, het vertrouwen.

De dagen verstreken. Weken werden maanden. Ze werden volwassen.

Op een dag kwam Suvi drachtig thuis. Ik voelde blijdschap… en tegelijk zorg.
Hoe moesten we voor ze allemaal zorgen? Uiteindelijk bleven ze met z'n vieren bij ons.

Door de geestelijke uitdagingen van mijn toenmalige partner veranderde de sfeer in huis.
Het werd zwaar — ook voor de katten. Ik leefde teruggetrokken. Niet uit onverschilligheid,
maar om te overleven en ik voelde me niet gewenst.

Ik zorgde vooral voor Suvi. Zij voelde anders. Apart. Ze kwam vaak bij me liggen voor een knuffel. Voor rust. Voor de andere katten voelde ik vooral verdriet. Ik zag dat ze niet goed behandeld werden. Ik heb vaak iets erover gezegd. In de tussentijd was ik aan het kijken hoe en waar ik ze veilig kon onderbrengen.

En toen…op een dag kwam ik erachter dat Suvi en twee andere katten er niet meer waren.

Ik was geschokt. Bang. Verdrietig. Hoe kan iemand zo wreed zijn? Hoe kan iemand een weerloos dier iets aandoen?

Ik heb daarna lange tijd niet over Suvi kunnen praten. Niet omdat ze er niet toe deed —
maar omdat het te veel pijn deed om haar werkelijk kwijt te zijn.

Veel mensen zeggen dat een huisdier "maar een dier" is. Een bezit.
Een bijzaak. Maar voor mij was Suvi liefde. Aanwezigheid. Troost.

Het verlies was groter dan ik had verwacht. En de stilte voelde veiliger dan moeten uitleggen waarom ze er ineens niet meer was. Maar het deed me deugd dat de dochter van Suvi goed terecht is gekomen. Ze leeft een liefdevol leven bij mijn moeder.

Er zijn verhalen die ik niet deel. Niet nu.
Niet omdat ze geheim zijn — maar omdat ze heilig voelen.

Toen Milly op mijn pad kwam, dacht ik vaak aan Suvi.
Heel even. Vluchtig. Net genoeg om niet terug te vallen in die ene dag.

Milly is geen vervanging. Ze is een voortzetting.
Een deel van mij dat mocht helen.

Toen ik opnieuw verlangde naar een kitten, begon ik te rouwen.
Op mijn manier. Suvi laten weten dat ze nog steeds bij me is.
Dat ze altijd een plek in mijn hart zal hebben.

Milly brengt zachtheid in mijn dagen. Haar vertrouwen voelt alsof ze
altijd al bij mij hoorde.

Ik geloof niet dat liefde verdwijnt. Ik denk dat ze wacht.
Tot je weer zacht genoeg bent om haar te herkennen.

"Misschien is verlies geen einde. Misschien is het een andere manier van blijven."