Het kind in mij

Het Kind in mij

Soms wil ik iemand gewoon bij de hand pakken…

En me laten gaan als een kind — speels, vrij, zonder geforceerde lach. Alles stroomt, zonder ongemak. Dan ben ik mezelf, precies zoals ik ben.

We leven in een tijd van social media. Iedereen kan momenten vastleggen, delen, herhalen. Ook ik doe mee. Mijn filmpjes laten stukjes van mijn leven zien, mijn stemmingen, mijn quotes. Soms vrolijk, soms met een boodschap.

En toch… als ik terugkijk, vraag ik me af: voel ik me écht zo op die momenten? Vaak wel. Dan geniet ik, ook alleen. Er zijn geen verlangens, geen overdenken, geen zorgen. Het voelt alsof ik het kind in mij loslaat.

En ineens vraag ik me af: Zou dansen laten zien wie we werkelijk zijn?
Puur, ongeremd… of misschien gewoon een manier om de realiteit even te ontvluchten?

Hoe dan ook — het is bijzonder.
Als volwassenen willen we te veel. Of we moeten te veel. De druk van de maatschappij weegt zwaar. En zo vergeten we dat ons innerlijke kind nooit helemaal weg is. Misschien raakt het soms verstopt, maar het leeft.

Door het leven te aanvaarden zoals het komt, maken we ruimte. Ruimte om het kind in ons vaker uit te laten.

Dus… zet muziek op. Dans. Zonder doel. Zonder oordeel.
En vertel me wat je voelde.