De mens is moe

Ik weet niet of het aan mij lig of dat we echt gebombardeerd worden met al die positieve affirmaties. Soms denk ik: dat we gebrainwashed worden. Alsof je elke dag positief móét zijn, alsof je je mindere dagen in een soort doofpot moet stoppen en gewoon moet doorgaan. Afgelopen weken moest ik voor een training voor het werk met het ov reizen. En ik ben iemand die echt om mij heen kijkt — niet om te oordelen, maar op de een of andere manier ben ik altijd op zoek naar iets supernatural, haha. Maar dan sta je daar op het perron, en wat mij opvalt, is dat je het leven op ieder gezicht getekend ziet. Vaak moe, of gewoon alsof we op automatische piloot leven. Alsof we robots zijn in menselijke vorm. Mijn eerste gedachte is: de mens is moe.

Als je op social media bent, zie je mensen met een perfecte huid, fris — alsof ze in een soort glazen bol leven. Maar daarbuiten is het totaal anders.

Vandaag was weer zo'n dag waarop ik nergens zin in had. Ik voelde me geïrriteerd, misschien zelfs een beetje boos, zonder duidelijke reden. Normaal gesproken is mijn humeur redelijk stabiel, maar nu dacht ik meteen: is het alweer die tijd van de maand? In die periode ben ik vaak emotioneel, snel vermoeid en, zoals vandaag, supergeprikkeld. Ik was al lang blij dat ik niet meteen in tranen uitbarstte.

Het liefst zou ik de gordijnen dichtdoen, iets lekkers pakken en onder de dekens kruipen met een film. Wat ik vaak niet kan laten op zulke momenten, is sushi. Dat is echt mijn comfortfood. Ik ben nooit een zoetekauw geweest, maar van sushi eten word ik echt rustig — alsof mijn systeem precies krijgt wat het nodig heeft.

Tijdens het boodschappen doen zag ik hoe een oudere vrouw werd aangehouden vanwege diefstal. Toen ik dat zag, wilde ik bijna vragen of ik iets voor haar kon betalen. Maar wat me echt stoorde, was dat bij de andere kassa iemand uitgebreid stond te roddelen met de caissière over dezelfde situatie. Zo makkelijk, dat oordelen...

Zelf heb ik me nooit op mijn gemak gevoeld bij de gedachte om te stelen. Toen ik dertien was, heb ik één keer een vest gejat — ik werd bijna betrapt, en sindsdien nooit meer gedaan. Toch kan ik me ergens wel voorstellen dat mensen het doen: uit gewoonte, uit noodzaak, of iets anders.
Ik praat het niet goed, maar ik geloof dat er betere oplossingen moeten zijn dan alleen straffen. We kunnen wel oordelen, maar wie weet schuilt er een heel verhaal achter. En op zulke momenten zie je gelijk wie de moraalridders zijn.

Anyway, vandaag besloot ik niet te koken. Er waren nog wat kliekjes van gisteren. En ergens voelde ik een verlangen naar iemand die voor míj zou zorgen. Iemand die lief voor me is, zodat ik even niet constant op mijn hoede hoef te zijn of klaar hoef te staan voor anderen. Dat mis ik soms: iemand voor mezelf.

Al met al was dit niet mijn beste dag. Mijn middelste moest nog naar voetbaltraining, de jongste opgehaald van het kinderdagverblijf, en ik wilde het liefst gewoon met sushi en een deken op de bank kruipen.
Maar goed... morgen is er weer een dag. Hopelijk een lichtere.

Hebben jullie dat weleens? Dat je lichaam en geest iets van je vragen, terwijl je tegen jezelf had gezegd dat er nu andere prioriteiten zijn?
Ik heb dat de laatste tijd heel sterk. Misschien moet ik maar gewoon naar een spa gaan, even mijn geest en lichaam tot rust laten komen. Ik denk dat ik het echt nodig heb.