De brug die ik ben

Ik zal je wat vertellen: mijn hele jeugd was een puinhoop.

Een vader die vooral aan zichzelf dacht, een moeder die nooit de gelegenheid heeft gehad om haar dromen waar te maken en een broer waar ik geen goede band mee had. En dan had je mij — met mijn eigen demonen. Een jeugd waar je van zou schrikken.

Ik zeg altijd dat ik warmhartig ben door mijn moeder en avontuurlijk door mijn vader.
Twee werelden in één lichaam. Ik heb altijd met zachtheid naar de wereld gekeken. Altijd geloofd dat ik hier ben met een missie. Dat ik bijzonder ben — al wist ik vroeger niet eens wat spiritualiteit precies betekende. En in een wereld waar godsdienst de hoofdrol speelde, was er weinig ruimte voor echte bezieling.

Maar dat veranderde de afgelopen jaren.
Ik kwam dichter bij mezelf te staan en begon te begrijpen wat er in mij leeft — als mens, als vrouw. Ik geloof dat we allemaal een pad volgen dat voor ons bedoeld is, met keuzes en verantwoordelijkheden die we moeten dragen.

Jarenlang heb ik gezocht naar antwoorden.
Bang, onzeker, koppig, volhardend — alles tegelijk.
Maar één ding blijft voor mij ingewikkeld: moederschap.

Soms voelt het alsof ik heb gefaald.
Alsof het ideale beeld dat ik ooit had, langzaam is vervaagd.
Misschien is mijn levensmissie niet alleen het moederschap, maar het zijn van een brug. Iemand die verbindt, draagt, begeleidt.

Voor mij is moederschap een samenwerking.
Ik begeleid, maar nooit vanuit dwang.
Ik handel vanuit energie, vanuit ziel, emotie en gevoel — precies daar waar iets ontdekt wil worden.

Ik wil het moederschap niet romantiseren, maar ook niet afkraken.
Sommige dagen draag ik de stress in mijn hele lichaam.
Tot één van de kinderen een stomme grap maakt — zo onverwacht dat ik breek in lachen en denk:
Kon het maar elke dag zo zijn.

Maar ik weet dat ze moeten groeien in wie zij horen te worden.
Het vraagt geduld.
En uiteindelijk ben ik trots.
Echt trots.

De jongste is een moederskindje.
Hij fluistert soms uit het niets: "Je bent de beste ter wereld."
En dan smelt mijn hart.

Maar soms wens ik dat ik niet alles alleen hoefde te dragen.

En in een wereld die zo vaak vergiftigd aanvoelt, maken we ons druk om relaties, status, geld. We vechten allemaal voor iets.
Zelfs als je aan de goede kant probeert te staan, kost het moed om rechtop te blijven in de chaos.

Soms vraag ik me af: is dit waar ik nu ben slechts een fase?
Ben ik blind voor wie de helden zijn en wie de tegenstanders?
En toch geloof ik dat we, op onze eigen manier, altijd ergens een verschil maken.

Overpeinzingen — Tussen Woorden & Stilte

Zingeving & Bezieling • • • •

Ik volg geen pad. Ik word erdoor gevormd. Alles wat ik verlies, maakt ruimte voor wat ik werkelijk ben. Soms is mijn missie eenvoudiger dan ik dacht: aanwezig zijn. Ik vertrouw dat het leven me brengt waar mijn ziel kan ademen