Chemie, Keuzes & Grenzen

Tijdens een van mijn wekelijkse afspraken, kwam ik in contact met een man. Ik zal hem Marco noemen. In het begin groetten we elkaar alleen, maar na verloop van tijd raakten we aan de praat. Hij was aardig, we spraken wat, en uiteindelijk wisselden we telefoonnummers uit. Maar toen ik zijn nummer wilde opslaan, zag ik dat het geblokkeerd stond. Dat gaf me meteen een ongemakkelijk gevoel, en ik merkte dat ik daardoor afstandelijk werd.

Hij stuurde daarna een paar berichten, maar ik reageerde kortaf. Niet alleen omdat ik het druk had, maar ook omdat ik niet goed wist hoe ik dit moest aankaarten. (De berichten kwamen via Viber.) Uiteindelijk heb ik het toch met hem besproken, en vreemd genoeg was het voor ons allebei een raadsel. Toen we het hadden uitgesproken, kon ik dat rare gevoel loslaten. Daarna was het contact ontspannen: geen druk, geen verwachtingen — gewoon zijn in het hier en nu.

Toch merkte ik dat ik vaak terugdacht aan Leon, de man waarmee ik het contact heb verbroken. Daar voelde ik vanaf het eerste moment een soort zweverigheid, maar ook veel zenuwen. En eerlijk gezegd ben ik niet iemand met een grote vriendenkring of iemand die zich bezighoudt met wat anderen allemaal doen. Op social media lees ik vaak over daten, intuïtie, en hoe je lichaam signalen geeft wanneer iemand niet de juiste persoon voor je is. Op een gegeven moment ben ik gaan geloven dat mijn intuïtie mij waarschuwde dat Leon (fictieve naam) misschien niet de juiste man voor mij was.

Als ik eerlijk ben, geloof ik dat liefde begint bij chemie tussen twee mensen. Vanuit die vonk leer je elkaar kennen en ontdek je of je echt bij elkaar past of niet. Natuurlijk zijn er altijd dingen die je minder leuk vindt aan de ander, maar de vraag is: in hoeverre ben je bereid om in elkaar te investeren?

Ik kom uit een relatie waarin dingen gebeurden die ik moeilijk vond, maar waarin ik niet werd gehoord. Toen ik iets soortgelijks ervoer met Leon, vond ik het lastig om dit uit te spreken. Ik was bang om als "moeilijk" bestempeld te worden. Toch heb ik uiteindelijk mijn grenzen aangegeven. Leon vond dat ik tussen hem en de moeder van zijn dochter wilde komen, terwijl dat nooit mijn bedoeling was. En dan denk ik: als ik mijn grenzen duidelijk maak, betekent dat dan dat ik geen geschikte partner meer ben?

Vanaf het begin had ik bij Leon een gevoel dat ik niet kon plaatsen. Was ik wantrouwig? Ja. Ik heb hem zelfs twee keer geghost, maar voelde me toch steeds weer sterk aangetrokken tot hem. Helaas werd het contact er niet beter op. Ik val niet snel voor iemand, maar als het gebeurt, voelt het vaak alsof het gedoemd is te mislukken. Soms vraag ik me af: moet ik gewoon meer tijd nemen? Of moet ik juist luisteren naar mijn intuïtie? Ik ben geneigd om me te laten leiden door de energie die ik voel, en dan verlies ik soms mijn rationele blik.

Ik ga niet liegen: ik voelde nog steeds veel voor hem, en het was moeilijk om los te laten. Hij was mijn kryptoniet — iets dat me telkens weer verzwakte zodra ik in zijn buurt was.

Diep van binnen wist ik dat het een kwestie van tijd was voordat het voorbij zou zijn. En nu, terugkijkend, voel ik dat ik er vrede mee heb. Natuurlijk mis ik zo nu en dan het contact — het is immers nog niet zo lang geleden — maar ik weet dat ik erbovenop kom. Want de vraag die ik mezelf steeds stel is: wil ik een toxische relatie of kies ik voor een gezonde relatie?

Onlangs ben ik op lunchdate geweest met Marco. Een aardige, oprecht en vriendelijke man. Maar er was geen chemie — en dat is voor mij toch iets heel belangrijks. Ik vroeg me even af of ik dit tóch een kans moest geven, om de andere kant van de medaille te zien. Want wat ik het meest vrees, is een relatie die niet meer voelt dan tolerantie.

We hebben nog steeds appcontact, maar ik heb hem laten weten dat het voor mij niet verder gaat dan vriendschap. Dat gaf me een gevoel van opluchting, want het laatste wat ik wil, is iemand valse hoop geven terwijl ik diep van binnen weet dat ik niet de juiste persoon voor hem ben. Zelfs in een gezonde relatie moet ik mijn grenzen blijven bewaken, en ervoor zorgen dat ik niet terugval in oude patronen. Want ook Marco, of wie er dan ook nog op mijn pad komt, verdient iemand die eerlijk is, betrouwbaar is, en die zichzelf genoeg waarde geeft om niet meer te settelen voor minder dan dat.

Misschien herken jij dit ook wel: die ene persoon die je aantrekt, zelfs als je weet dat het niet goed voor je is. Of juist dat je twijfelt of je een kans moet geven aan iemand bij wie de chemie ontbreekt. Het zijn momenten waarin we geconfronteerd worden met onszelf, onze grenzen en onze verlangens.

Soms is eerlijk zijn, ook al voelt het ongemakkelijk, de grootste vorm van respect — zowel voor de ander als voor jezelf. "Er is een uitdrukking die zegt dat je niet kunt kiezen op wie je valt. Maar ik geloof dat je wél kunt kiezen hoe je omgaat met wat er daarna gebeurt.