Regen op de camping

Terwijl de regen zachtjes op de tent tikt, neem ik je mee in mijn ochtendgedachten op de camping. Het weer is nat, grijs en rommelig – maar ook precies wat ik nodig heb. In deze aflevering deel ik hoe ik omga met teleurstelling, verwachtingen en het leven zoals het komt.

Vandaag is het zaterdagochtend, het regent zachtjes, en ik zit hier op de camping.

In de gemeente waar ik woon wordt dit elk jaar georganiseerd. En ja, waarom niet? Het is leuk voor de kinderen, ze vermaken zich. Dus hier zijn we dan: op de camping.
Maar het weer… is echt vies.
We zijn gisteren aangekomen, op vrijdag. Toen was het nog best aardig weer.

We hebben een mooie, ruime tent – met z'n vieren. En eerlijk? Ik klaag niet. Ik vind het best avontuurlijk. Anders dan luxe en comfort, ja, maar dat is juist leuk. Even terug naar de basis.

Een beetje natuur, een beetje stilte, even helemaal niets.

De kinderen spelen lekker buiten. En de organisatie doet het goed: alles is netjes geregeld – van de tenten tot ontbijt, lunch en avondeten.

Ik hoor om me heen wel mensen klagen over het weer. Sommigen zeggen dat hun tent onder water staat, en ik snap dat dat vervelend is.

Maar ik denk dan: We zijn buiten. Dat hoort erbij.

Ik pas me gewoon aan. Altijd al gedaan.
Ik blijf positief, zolang ik maar mijn koffie heb.
Wat er ook gebeurt, ik ga er gewoon in mee.

Natuurlijk had ik het liever iets zonniger gehad, maar ach – het is rustig hier. Niet te druk, geen mensenmassa's die rennen en schreeuwen.
En dat is eigenlijk precies wat ik nu nodig heb.
Ik zit voor de tent met een kop koffie, kijk naar de regen… en het geeft me een rustig gevoel.
De klank van de regen, de stilte eromheen – ik vind het fijn.

Het doet me denken aan vroeger, toen we als kinderen door de regen renden en speelden.
Zo'n nostalgisch gevoel.

Over de nacht trouwens…

Ik kon totaal niet slapen. We gingen rond half twaalf naar bed en rond drie uur werd ik wakker – klaarwakker.
Het regende, het klonk overal om me heen. Op een gegeven moment hoorde ik een hond. Die rende en snuffelde vlak bij de tent. Alles was hoorbaar, elke beweging.
Even dacht ik: Wat als het een wolf is? Je weet maar nooit, we zitten tenslotte in een natuurgebied.

Gelukkig verdween hij uiteindelijk.
Ik pakte mijn telefoon erbij, scrolde wat, en viel daarna langzaam weer in slaap.
Je probeert goed te rusten, om de dag aan te kunnen.
Maar ik denk dat niemand écht goed geslapen heeft – behalve de kinderen.

En ja – het regende nog steeds. De hele ochtend al.

Het hoeft niet altijd perfect te zijn.
Soms heb je mooie dagen, soms zijn ze wat minder.
Ik hou meer van een soort Mario & Luigi-wereld.

Met obstakels, avonturen, ups en downs…
En uiteindelijk? Dan komt het goed.

En nee, ik verwacht niet dat iedereen er zo in staat.
Maar dit is wie ik ben.