en-Soms vertelt een glimlach niet het hele verhaal

Laatst kwam ik een oud filmpje van mezelf tegen. Ik was aan het dansen, lachen en zichtbaar aan het genieten van het moment. Als iemand dat filmpje vandaag zou zien, zou diegene waarschijnlijk denken:

"Wat straalt ze."

Wat niemand zag, was dat het tegelijkertijd één van de moeilijkste periodes van mijn leven was. Ik voelde me vaak niet goed. Er speelde veel meer achter de schermen dan zichtbaar was op dat korte filmpje.

Toch glimlachte ik. Toch genoot ik van dat moment. En dat zette me aan het denken.

Hoe vaak kijken we naar iemand en denken we te weten hoe het met die persoon gaat?

Hoe vaak zien we een glimlach en vullen we automatisch in dat iemand gelukkig is? Zelfs op social media. Daar laten we vaak de mooiste momenten van ons leven zien. Niet omdat we iets willen verbergen, maar omdat kwetsbaarheid niet altijd gemakkelijk wordt ontvangen. Soms wordt openheid gezien als aandacht vragen. Soms wordt iemand beoordeeld voordat het hele verhaal bekend is. Gelukkig en sterk overkomen voelt vaak veiliger dan te laten zien wat er werkelijk speelt. Maar achter een glimlach kan een verhaal schuilgaan dat niemand ziet. 

De waarheid is dat mensen vaak veel meer dragen dan zichtbaar is. Sommige mensen lopen rond met verdriet terwijl ze blijven lachen.

Sommige mensen voelen zich onzeker terwijl ze zelfverzekerd overkomen.

Sommige mensen zijn moe, maar blijven toch genieten van de kleine momenten die het leven brengt.

Misschien is dat ook wel de kracht van de mens.

Niet dat we altijd gelukkig zijn. Maar dat we zelfs in moeilijke periodes nog ruimte kunnen vinden voor een mooi gesprek, een lachbui, een liedje of een klein moment van plezier.

Dat betekent niet dat de pijn er niet is. Het betekent alleen dat pijn niet het enige is wat bestaat.

Daarmee wil ik de pijn van anderen niet kleiner maken.

Iedereen draagt zijn eigen verhaal.

Sommige mensen maken dingen mee die veel zwaarder zijn dan wat een ander ooit zal ervaren. Iedereen gaat op zijn eigen manier om met verdriet, verlies, teleurstelling of tegenslag.

Er is geen juiste manier om pijn te voelen. Maar wat ik wel geloof, is dat we uiteindelijk allemaal voor een keuze komen te staan.

Niet de keuze of we pijn voelen. Die keuze hebben we vaak niet.

Maar wel de keuze of we blijven liggen of langzaam weer proberen op te staan.

Of we ons volledig laten beheersen door wat ons is overkomen, of dat we stap voor stap ruimte blijven maken voor het leven dat er óók nog is.

En soms begint dat niet met iets groots.

Soms begint het met een glimlach. Een wandeling. Een liedje. Of een dansje in de woonkamer.

Misschien is dat ook waarom ik geloof dat het leven niet alleen uit hoogtepunten of dieptepunten bestaat.

De meeste dagen spelen zich af in de ruimte daartussen.

In de kleine momenten. Een herinnering. Een gesprek. Een kop koffie in de ochtendzon. Een onverwachte glimlach.

Momenten die misschien onbeduidend lijken, maar die ons vaak juist op de been houden wanneer het leven zwaar voelt.

Want soms is veerkracht niet groots.

Soms is veerkracht gewoon blijven meedoen aan het leven. Ook wanneer niemand ziet hoeveel kracht dat eigenlijk kost. En misschien is dat wel wat levenslust werkelijk betekent.

Niet dat alles goed gaat. Niet dat de pijn verdwenen is.

Maar dat je, ondanks alles, nog steeds ruimte vindt om een klein moment van geluk te herkennen wanneer het zich aandient.

Reflectievraag

Wanneer was de laatste keer dat een klein moment je eraan herinnerde dat er, ondanks alles, ook nog iets moois was?