en-De lasten die niet van kinderen zijn
Laatst zat ik met mijn oudste zoon te praten en merkte ik opnieuw hoe ingewikkeld het soms kan zijn wanneer kinderen opgroeien tussen twee werelden. Twee ouders. Twee perspectieven. Twee verhalen.
Dat zette me aan het denken over iets wat mij als moeder al langer bezighoudt.
Wat gebeurt er eigenlijk met een kind wanneer het betrokken raakt bij zaken die eigenlijk van volwassenen zijn?
In veel gezinnen speelt dit op de één of andere manier een rol.
Niet altijd bewust.
Niet altijd met slechte bedoelingen.
Maar kinderen horen gesprekken, voelen spanningen en pikken emoties op. Soms krijgen ze informatie waar ze eigenlijk nog niets mee kunnen. Soms worden ze gevraagd een boodschap door te geven. En soms voelen ze zich verantwoordelijk voor problemen die nooit van hen waren.
Wat mij daarin raakt, is dat kinderen vaak loyaal zijn aan beide ouders.
Ze houden van hun vader.
Ze houden van hun moeder.
En meestal willen ze helemaal niet kiezen.
Toch kunnen ze zich soms gevangen voelen tussen twee verhalen, twee meningen of twee werkelijkheden.
Misschien is dat ook waarom kinderen zich regelmatig terugtrekken.
Niet omdat ze niets voelen.
Maar juist omdat ze zoveel voelen.
Soms uit zich dat in stil gedrag.
Soms in boosheid.
Soms in verwarring.
En soms zien we aan de buitenkant helemaal niets.
Daarmee wil ik niet zeggen dat ouders geen fouten mogen maken.
Ouderschap is misschien wel één van de moeilijkste rollen die er bestaat.
Geen enkele ouder doet alles perfect.
Misschien maakt dat ouderschap ook zo ingewikkeld.
Want als ouder voeden we niet alleen een kind op.
We nemen vaak ook een stukje van onze eigen opvoeding mee.
De normen die we hebben geleerd.
De overtuigingen waarmee we zijn opgegroeid.
De dingen die vroeger vanzelfsprekend waren.
Soms helpen die ons.
Soms zitten ze ons juist in de weg.
Want een kind is geen verlengstuk van zijn ouders.
Geen kopie van wie wij zijn.
Geen herhaling van ons eigen verhaal.
Een kind heeft een eigen persoonlijkheid.
Een eigen karakter.
Een eigen manier van kijken naar de wereld.
Misschien begint opvoeden daarom niet alleen met een kind leren begrijpen.
Maar ook met jezelf leren begrijpen.
Met jezelf afvragen:
"Reageer ik op mijn kind zoals het nu is?"
Of:
"Reageer ik vanuit iets dat ik zelf ooit heb meegedragen?"
Dat betekent niet dat we alles voor kinderen moeten verbergen.
Kinderen voelen vaak toch wel wanneer er iets speelt.
Maar er is een verschil tussen eerlijk zijn en een kind belasten met zorgen die het niet kan oplossen.
Want uiteindelijk is het niet de taak van een kind om te bemiddelen.
Niet om partij te kiezen.
Niet om emoties van volwassenen te dragen.
Hun taak is veel eenvoudiger.
Leren.
Spelen.
Ontdekken wie ze zijn.
Misschien begint begeleiding daarom niet altijd met het veranderen van een kind.
Misschien begint het met volwassenen die zichzelf afvragen:
"Draagt mijn kind iets wat eigenlijk van mij is?"
Want hoe meer ruimte wij maken voor kinderen om kind te zijn, hoe groter de kans dat zij opgroeien zonder lasten die nooit van hen waren.
We geven allemaal iets door aan de volgende generatie.
Liefde.
Gewoontes.
Waarden.
Maar soms ook overtuigingen, angsten of pijn die nooit echt van onszelf zijn geweest.
Misschien ligt de grootste verantwoordelijkheid van ouderschap daarom niet in het vormen van een kind.
Maar in het bewust worden van wat wij zelf met ons meedragen.
Zodat kinderen de vrijheid krijgen om hun eigen verhaal te schrijven.
En niet onbewust het onze hoeven voort te zetten. 🤍
Reflectievraag
Welke overtuigingen of lessen uit jouw eigen jeugd draag jij vandaag nog met je mee? En welke daarvan zou je bewust willen doorgeven aan de volgende generatie?