en-Bewust afstand nemen van je dierbaren

We maken allemaal dingen mee waardoor we getraumatiseerd raken of getriggerd worden. Toen ik opgroeide, kon ik een groot deel van mijn familie niet uitstaan. Maar er waren ook familieleden bij wie ik graag speelde en waar ik met plezier over de vloer kwam.

Ik ga mezelf niet neerzetten als het perfecte meisje. Ik was een rebel, had geen blad voor de mond en kon soms behoorlijk vrijpostig zijn. Toch had ik voortdurend het gevoel dat ik mezelf moest bewijzen. Alsof ik steeds moest laten zien dat ik niet zou falen. Dat ik niet het leven zou leiden dat zij voor mij dachten te zien.

Door de jaren heen heb ik me losgemaakt van mijn familie. Tantes, ooms, nichten en neven — eigenlijk iedereen. Niet uit haat, maar simpelweg omdat er geen echte band was. In mijn tienerjaren stond ik voor grote uitdagingen. Ik maakte keuzes die toen zwaar waren, maar die voor mij de enige juiste waren. En ondanks alles heb ik mijn verantwoordelijkheid gedragen.

Ik ben niet volmaakt. Ik merk dat ik soms terugval in het gevoel dat niemand écht moeite doet om iets voor mij te betekenen. En eerlijk gezegd schrikt dat me af. Want ze zeggen: waar het hart vol van is, loopt de mond van over.
Ik ben vaak bezig met hoe ik het gezellig kan maken, hoe ik een band kan opbouwen met mijn dierbaren. Want er zijn nu eenmaal mensen die altijd een plek in je hart houden.

Tijdens het schrijven van dit verhaal voel ik dat ik niet helemaal open ben. Niet omdat ik niet wil, maar omdat ik wil dat jullie begrijpen waarom ik bewust afstand heb genomen van mijn dierbaren. En daarmee bedoel ik niet tantes of ooms, maar juist die mensen die ik voor altijd in mijn hart draag.
Ik hoop dat ik ooit de moed heb om dat deel van mijn jeugd met jullie te delen.

Voor nu wil ik het lichter maken. Door te zeggen dat afstand nemen niet altijd betekent dat je opgeeft, of dat het je niet meer kan schelen. Soms is afstand nodig voor je eigen bestwil. Het klinkt misschien egoïstisch, maar wat als dichtbij blijven meer pijn doet dan loslaten?

Een verhaal heeft altijd twee kanten. Maar soms is één kant al genoeg reden om afstand te nemen. Trauma's die diep snijden. De pijn van afwijzing. Het gevoel dat je nooit goed genoeg bent. Dat je alleen wordt getolereerd door een bloedband.

Toen ik afstand nam van mijn dierbaren, gaf dat me — enigszins — rust. Ik hoefde mezelf niet langer te bewijzen om geaccepteerd te worden. Het liet me ook inzien dat ik degene was die het contact steeds in stand hield. Op mijn manier. Uit liefde.
Niet om gebroken stukken te herstellen, maar om de stukken die heel waren, heel te houden.

De kracht in mij is spiritueel. Ik geloof dat iedereen zijn eigen verantwoordelijkheid heeft in het wel of niet inzetten voor elkaar. Of afstand voor de ander ook het beste was, weet ik niet. Maar ze hebben zich nooit ingespannen om het te veranderen. En dat is voor mij ook oké.

Mijn conclusie:
Afstand is ook inzicht.
Inzicht én acceptatie.